Adana Adana Bölge Hastanesi 0 322 227 06 00
Adana Adana Doğumevi ve Kadın Hastalıkları Hastanesi 0 322 431 51 51
Adıyaman Adıyaman Hastanesi 0 416 227 25 00
Afyon Afyon Hastanesi 0 272 214 50 43
Aksaray Aksaray Dr. Şahap Kocatopçu Hastanesi 0 382 214 45 00
Amasya Amasya Hastanesi 0 358 252 94 45
Amasya Amasya Suluova Hastanesi 0 358 418 13 20
Ankara Ankara Ağız ve Diş Sağlığı Merkezi 0 312 430 16 46
Ankara Ankara Doğumevi ve Kadın Hastalıkları Eğitim Hastanesi 0 312 326 88 88
Ankara Eğitim Hastanesi 0 312 326 78 00
Ankara İhtisas Hastanesi 0 312 326 84 64
Ankara Ulus Hastanesi 0 312 309 90 00
Ankara Ulucanlar Dispanseri 0 312 363 95 00
Ankara Ulucanlar Göz Hastalıkları Merkezi 0 312 309 72 72
Ankara 50.Yıl Yenimahalle Dispanseri 0 312 327 75 85
Ankara Yenişehir Dispanseri 0 312 417 69 59
Antalya Antalya Bölge Hastanesi 0 242 346 70 00
Aydın Bölge Hastanesi 0 256 213 26 82
Aydın Nazilli Hastanesi 0 256 312 10 20 – 313 46 37
Aydın Söke Dispanseri 0 256 512 09 09
Balıkesir Ayvalık Dispanseri 0 266 373 23 22
Balıkesir Balıkesir Hastanesi 0 266 221 04 04
Balıkesir Bandırma Hastanesi 0 266 714 08 00
Balıkesir Edremit Hastanesi 0 266 373 23 22
Bartın Bartın Hastanesi 0 378 228 77 33
Bilecik Bozüyük Hastanesi 0 228 314 06 01
Bolu Bolu Hastanesi 0 374 270 45 50
Bursa Bursa Ağız Diş Sağlığı Merkezi 0 224 233 08 00
Bursa Bursa Bölge Hastanesi 0 224 234 91 91
Bursa Bursa Çocuk Hastalıkları Hastanesi 0 224 234 91 91
Bursa Bursa Demirtaş DOSAB Dispanseri 0 224 234 66 44
Bursa Bursa Pilot Bölge Dispanseri 0 224 233 53 00
Bursa İnegöl Hastanesi 0 224 711 13 41
Çanakkale Çanakkale Hastanesi 0 286 214 03 80
Çorum Çorum Hastanesi 0 364 225 06 30
Denizli Bölge Hastanesi 0 258 263 64 63
Diyarbakır Bölge Hastanesi 0 412 229 63 01
Düzce Düzce Hastanesi 0 380 514 74 40
Edirne Bölge Hastanesi 0 284 214 63 00
Elazığ Elazığ Hastanesi 0 424 238 41 11
Erzincan Erzincan Hastanesi 0 446 224 01 50
Erzurum Erzurum Doğumevi ve Çocuk Hastalıkları Bölge Hastanesi 0 442 235 50 80
Eskişehir Eskişehir Bölge Hastanesi
Eskişehir Eskişehir Dispanseri 0 222 220 40 19
Eskişehir Eskişehir Doğumevi ve Kadın Hastalıkları Hastanesi 0 222 217 16 16
Gaziantep Bölge Hastanesi 0 342 336 51 51
Giresun Giresun Hastanesi 0 454 215 68 00
Hatay Antakya Hastanesi 0 326 221 85 20
Hatay İskenderun Hastanesi 0 326 616 32 00
Isparta Isparta Hastanesi 0 246 237 15 77
İçel Mersin Hastanesi 0 324 237 15 77
İçel 70. Yıl Tarsus Hastanesi 0 324 614 51 24
İstanbul 75. Yıl Erenköy Fizik Tedavi ve Esenlendirme Hastanesi 0 216 368 01 68
İstanbul Bakırköy Doğumevi Kadın ve Çocuk Hastalıkları Eğitim Hastanesi 0 212 543 41 10
İstanbul Bayrampaşa Dispanseri 0 212 612 62 12
İstanbul Beşiktaş Dispanseri 0 212 258 70 70
İstanbul Beyoğlu Dispanseri 0 212 292 58 40
İstanbul Bezmialem Valide Sultan Vakıf Gureba Hastanesi 0 212 635 38 37
İstanbul Büyükçekmece Dispanseri 0 212 882 39 39
İstanbul Cibali Dispanseri 0 212 532 26 88
İstanbul Erenköy Ruh Sağlığı ve Hastalıkları Hastanesi 0 216 302 00 80
İstanbul Eyüp Hastanesi 0 212 614 88 33
İstanbul Göztepe Eğitim Hastanesi 0 216 566 29 59
İstanbul Güngören Dispanseri 0 212 562 70 01
İstanbul İstanbul Eğitim Hastanesi 0 212 300 80 80
İstanbul İstanbul Paşabahçe Hastanesi 0 216 413 09 09
İstanbul İstinye Dispanseri 0 212 277 25 56
İstanbul Kadıköy Dispanseri 0 216 418 51 50
İstanbul Kartal Hastanesi 0 216 473 17 00
İstanbul Kazlıçeşme Dispanseri 0 212 415 49 49
İstanbul Küçükçekmece Dispanseri 0 212 696 41 14
İstanbul Levent Dispanseri 0 212 325 02 02
İstanbul Okmeydanı Eğitim Hastanesi 0 212 320 22 40
İstanbul Osmaniye Dispanseri 0 212 543 34 32
İstanbul Pendik Hemodiyaliz Merkezi ve Dispanseri 0 216 483 00 50
İstanbul Sarıgazi Dispanseri 0 216 429 94 22
İstanbul Şişli Hastanesi 0 212 233 18 18
İstanbul Topçular Dispanseri ve Ağız Diş Sağlığı Merkezi 0 212 418 54 54
İstanbul Ümraniye Dispanseri 0 216 523 27 00
İstanbul Üsküdar Dispanseri 0 216 391 83 11
İzmir Ağız ve Diş Sağlığı Merkezi 0 232 464 59 19
İzmir Aliağa Hastanesi 0 232 616 99 05
İzmir Alsancak Dispanseri 0 232 410 04 24
İzmir Buca Dispanseri 0 232 487 85 85
İzmir Ege Doğumevi ve Kadın Hastalıkları Eğitim Hastanesi 0 232 459 08 39
İzmir İzmir Eğitim Hastanesi 0 232 250 50 50
İzmir İzmir Karşıyaka Dispanseri 0 232 489 40 40
İzmir İzmir Merkez Dispanseri 0 232 489 40 40
İzmir Tepecik Eğitim Hastanesi 0 232 433 88 88
İzmir Tepecik Çocuk Hastanesi 0 232 433 06 08
Karabük Karabük Hastanesi 0 370 412 79 80
Karaman Karaman Dispanseri 0 338 214 36 00
Kayseri Bölge Hastanesi 0 352 330 22 30
Kırıkkale Kırıkkale Hastanesi 0 318 270 72 50
Kırklareli Kırklareli Hastanesi 0 288 212 91 00
Kırklareli Lüleburgaz Hastanesi 0 288 417 33 33
Kırşehir Kırşehir Hastanesi 0 386 262 13 13
Kocaeli Gebze Hastanesi 0 262 644 59 44
Kocaeli Kocaeli Hastanesi 0 262 263 64 64
Konya Ağız ve Diş Sağlığı Merkezi 0 332 350 60 96
Konya Konya Bölge Hastanesi 0 332 324 72 00
Konya Ereğli Hastanesi 0 332 713 00 12
Kütahya Emet Hastanesi 0 274 461 31 99
Kütahya Kütahya Hastanesi 0 274 231 82 88
Kütahya Tavşanlı Hastanesi 0 274 615 44 60
Malatya Malatya Bölge Hastanesi 0 422 212 76 77
Manisa Manisa Hastanesi 0 236 232 11 11
Manisa Salihli Hastanesi 0 236 714 20 56
Manisa Soma Hastanesi 0 236 613 32 00
Muğla Muğla Hastanesi 0 252 213 02 42
Nevşehir Nevşehir Hastanesi 0 384 231 00 88 – 212 67 84
Niğde Niğde Hastanesi 0 388 221 14 44
Ordu Ordu Hastanesi 0 452 225 24 20
Ordu Ünye Hastanesi 0 452 321 17 10
Sakarya Adapazarı Hastanesi 0 264 291 35 90
Samsun Bafra Hastanesi 0 362 542 88 00
Samsun Samsun Bölge Hastanesi 0 362 231 57 15
Sinop Sinop Hastanesi 0 368 271 55 70
Sivas Sivas Bölge Hastanesi 0 346 225 00 30
Şanlıurfa Şanlıurfa Hastanesi 0 414 351 22 22
Tekirdağ Tekirdağ Hastanesi 0 282 261 16 5021 02
Tokat Tokat Hastanesi 0 356 214 14 66
Tokat Turhal Hastanesi 0 356 276 77 00
Trabzon Trabzon Hastanesi 0 462 229 97 26
Uşak Uşak Hastanesi 0 276 223 53 53
Yalova Yaşar Okuyan Bölge Hastanesi 0 226 813 90 01
Zonguldak Bölge Hastanesi 0 372 253 75 00
Zonguldak Göğüs ve Meslek Hastalıkları Hastanesi 0 372 252 26 76
Zonguldak Karadeniz Ereğli Hastanesi 0 372 322 09 29

SesliSohbet Nasıl Girebilçeyınızın Tanıtımı
Yükleyen Seslikaradeniz. – DiÄ�er video blogları.

Windows 7'de Mikrofon ve Ses Ayarlarını
Yükleyen Seslikaradeniz. – Daha fazla bilim ve teknoloji videosu sizleri bekliyor.

Birbiriyle aynı zamanda iki sevgili olan Clive ve Elsa’nın finansörleri olan ecza firması bu deneye karşı çıkarlar ancak Clive ve Elsa işlerini bir adım ileriye taşımaları gerektiğine inandıklarından projeyi gizli yürütmeye başlarlar.

Deneyin sonucu onları da hayrete düşürür ve böylece Dren ortaya çıkar. Clive ve Elsa bir deney ürünü olan insan ve hayvan karışımı yaratıkları Dren’I gözlerden uzak tutmaya çalışırken bu tuhaf yaratıkla aralarında bilimin ötesinde duygusal bağlar da oluşur. Ancak geçen zamanla birlikte Dren bu çılgın iki bilim adamına hayatlarının hem en çılgın hayalini hem de en büyük kabusunu yaşatmaya başlar.

Filmden notlar;

Adrien Brody ve Sarah Polley’in bilim adamı rolünde olduğu Deney filminde Delphine Chanéac ise hybrid yaratığı oynuyor. Filmin yönetmenliğini ise Vincenzo Natali yapıyor. Vincenzo Natali ilk olarak 1997 yılında küçük bir bütçe ve yapım ekibiyle çektiği, birçok festivalden ödülle dönen Cube filmiyle adını duyurdu. Ardından Paris, I Love You, Rip Cage, Tüneller gibi filmlere imza attı. 4 Haziran’da Amerika Birleşik Devletleri’nde vizyona giren son filmi Deney ise vizyona girdiği ilk hafta 7.385.277 milyon dolarlık hasılat elde etti.

23 Temmuz’da da Türkiye’de vizyona giren Splice/Deney ise genetik mühendisliğinin farklı bir boyutunu ve bilimin korkutucu yüzünü beyazperdeye yansıtıyor.

Gökhan Özen ve Selen Sevigen, önceki akşam Four Seasons Otel’de düzenlenen görkemli bir düğün töreniyle evlendi. Çiftin nikâh şahitliklerini Kemal Kılıçdaroğlu, Deniz Baykal, Semra Özal ve Ajda Pekkan yaptı.
Ünlü şarkıcı Gökhan Özen ile CHP İstanbul Milletvekili Mehmet Sevigen’in kızı Selen Sevigen, 14 Şubat Sevgililer Günü’nde nişan yüzüklerini takmıştı. Ünlü çift, önceki akşam Four Seasons Otel’de düzenlenen düğün töreniyle hayatlarını birleştirdi.
450 kişi katıldı
Düğüne siyaset, iş ve sanat dünyasının tanınmış isimlerinin de aralarında yer aldığı 450 kişi katıldı. Tören, CHP Genel Başkanı Kemal Kılıçdaroğlu ve görevi devraldığı Deniz Baykal’ı da meclis dışında ilk kez bir araya getirdi. Kılıçdaroğlu ve Baykal gelinin; 8. Cumhurbaşkanı Turgut Özal’ın eşi Semra Özal ve sanatçı Ajda Pekkan da damadın şahitliklerini yaptı.

Mutluluk gözyaşları
Selen Sevigen ve Gökhan Özen’in nikahını Ataşehir Belediye Başkanı Battal İlgezdi kıydı. Nikâhın kıyılmasının ardından Özen, eşi Sevigen’in duvağını kaldırıp alnından öptü. Çift, ilk danslarını “Samanyolu” şarkısı ile yaptı. Geceye damgasını vuran sürpriz, çiftin dansı esnasında Berkant ile başlayan “Samanyolu” parçasının Gökhan Özen’in yorumuyla devam etmesi oldu. Selen Sevigen, bu sürpriz karşısında gözyaşlarına engel olamadı.
Balayı 3 hafta sürecek
Selen Sevigen ve Gökhan Özen, düğünün ardından balayı için Avrupa turuna çıktı. Genç çift, üç hafta sürecek balayı sırasında Paris, Londra, Monaco, Amsterdam ve Prag gibi başkentlere de gidecek.

Geceden notlar
* Selen Sevigen’in gelinliği Tuvana Büyükçınar imzalıydı. Gökhan Özen ise Milano’dan alınan, Dolce&Gabbana marka bir damatlık giydi.
* Gecede müzikler, Gökhan Özen’in radyoculuk yıllarından arkadaşı DJ Mert Levent’e emanet edildi.
* Deniz Baykal, otele düğünden birkaç saat önce giriş yaptı. Kemal Kılıçdaroğlu ise saat 19.30’da başlayan törene, 21.00 sıralarında geldi. Mehmet Sevigen’in kapıda karşıladığı Kılıçdaroğlu’na CHP Genel Başkan Yardımcısı Hakkı Süha Okay ve CHP İstanbul İl Başkanı Berhan Şimşek de eşlik etti.
* Basına kapalı gerçekleşen nikah töreninde Kılıçdaroğlu ile Baykal’ın aynı masada yan yana oturdukları öğrenildi.
* Mehmet Sevigen, bir gazetecinin “Başbakan üç çocuk öneriyor, siz kaç çocuk bekliyorsunuz?” sorusuna gülümseyerek “Bu çocukların bileceği iş” yanıtını verdi.
* Çıkışta çok duygulandığını ve harika bir nikah olduğunu söyleyen Ajda Pekkan, “Hayatımda üçüncü kez nikah şahitliği yaptım” dedi.
* Düğüne katılanlar arasında Seda Sayan, Reha Muhtar, Ebru Akel, Şehrazat, Deniz Akkaya, Armağan Çağlayan, Sinan Aygün, Mustafa Kefeli de vardı.

EVLENDİKTEN SONRA DEĞİŞMEDİ
‘Morarırsın’ adlı şarkısıyla Can Tanrıyar’a gönderme yapan Dinçöz, Tanrıyar’ın sosyal yaşamına ayak uyduramadığı için ayrıldıklarını yineleyerek şöyle konuştu: “Can’ın gece gezmelerine dayanamadım. Her gün sabah ezanlarına kadar dönüşünü beklemek beni yordu; onu yormadı. Evlendikten sonra değişir diye düşündüm ama değişmedi. Belki ben de ona ayak uydurabilseydim, sabahlara kadar gezip tozsaydım, böyle olmazdı ama ben bu tarz yaşayan biri değilim. Bu süre zarfında çok rahatsızlık geçirdim. Dayanacak noktam kalmadı. Sağlığımı da kaybedeceğime, ‘Ayrılalım’ dedim…”

TERLİK TOPLUMSAL BİR PROBLEMMİŞ
Programda, Can Tanrıyar’la yapılan röportaja da yer verildi. Tanrıyar röportajda, “Terlik meğer toplumsal bir problemmiş. O açıklamadan sonra kadınlardan tepki, erkeklerden de destek gördüm. Bu probleme bir çözüm bulunması lazım” diye konuştu. Tanrıyar, “Aşkım bitmedi, ben hâlâ Petek’i çok seviyorum” itirafında da bulunarak, konuşmasını şöyle sürdürdü: “Petek, gezme tozma söylemlerini bıraksın; ‘Can’ı sevmiyorum, aşkım bitti’ desin. Ben Petek’i hâlâ çok seviyorum…”

TREN KAÇTI, GERİ DÖNÜŞ YOK
Bu konuşmalar sonunda Petek Dinçöz gözyaşlarını tutmakta zorlanarak şöyle konuştu: “Ben de ‘ Aşk bitti’ diyemem ama evlilik bitti. Severek ayrıldık. Ne yaparsa yapsın, ne derse desin, ona saygım sonsuz. Bugün başıma bir şey gelse yine ilk arayacağım kişi Can’dır. Artık tren kaçtı. Son pişmanlık fayda etmiyor. Şu saatten itibaren geri dönüş olmaz. Can, sadece benim dostumdur

‘Demet’in ailesi beni istemedi’
Önder Bekensir, ünlü popçuyla ayrı kaldığı sürede Demet Akalın ve çevresi için demediğini bırakmadı. Hatta Önder, dün bir TV’de yayınlanan röportajında, “Demet’in ailesi beni hiçbir zaman istemedi” diye konuştu!

Yaşlı insanlarla konuşmaya bayılırdı.
Serüvenciler’in müziğin etrafını örme çabası

Kazım Koyuncu, Zuğaşi Berepe’den ayrıldık sonra bir süre Serüvenciler grubunda çalıştı. Koyuncu o günleri şöyle anlatıyor : ”Tuncay Akdoğan ile tanışmamız 1995 ya da 1996′da, Köln’de ortak bir arkadaşımızın evinde gerçekleşti. Biz Zuğaşi Berepe , onlar da Kızılırmak olarak oradaydık. Hem rock müzik yapıyorduk, hem ona benzeyen adamlardık, devrimciydik… Zuğaşi Berepe dağıldığında o da Kızılırmak’tan ayrılmıştı… Tuncay’la birlikte müzik yapmamız söz konusu oldu ve ben de Serüvenciler’e katılmış oldum… Birbirimizle kavga ede ede, seve seve, sadece müzik değil, o müziğin etrafını örme çabası da vardı… Çok zor zamanlardı, gündelik hayatımız zordu… ‘Senin aşkından öldü dünyanın bütün çiçekleri’ diye bir şarkı yazmıştı. Onu ben seslendirmiştim…. Birlikte müzik yaratmaya çalıştık, kısa sürdü ama onu yaratırken insanlar çok şey yaşayabiliyorlar… ‘Benim albümümde şarkı söyler misin’ dedi. ‘Seve seve yaparım’ dedim

Karadeniz’in hırçın çocuğu Kazım Koyuncu 2003 ‘de Türkiye’nin kültürel ve politik ortamından etkilenmiş gibiydi. Artık dalgalar kıyıya daha yavaş, daha sakin vuruyordu. Kazım Koyuncu’nun deyimiyle “ zaman ilerledikçe teknik olarak içindeki rock müzik ateşi çokta olmasa da birazcık düşmüştü”.

VİYA” sahil yoluna nazik bir tepkidir.

Sanatçı 2000 yılında kolektif bir albüm olan “ SALKIM SÖĞÜT-2” albümünde “Didou Nana” , “Golas Empua Yulun” ve “Dağlarda Kar Sesi Var” isimli 3 şarkısını seslendirdi.
Kazım Koyuncu 2001 yılında solo bir albüm çıkarmaya karar verdi. Daha önce “ SALKIM SÖĞÜT-2” albümünde de seslendirdiği 3 lazca parçayı da albümüne katarak ilk solo albümü olan “VİYA !” yı çıkardı.
“VİYA !” albümündeki teşekkür kısmından bir bölüm :
NEREYE?….

Artvin ve Bergama’da siyanürle altın arama belası, Akkuyu’da nükleer santral, Gökova’da termik santral, Fırtına Vadisi’nde hidrolik santral… derken şimdi de- ki aslında çok zaman önce başlayan – Samsun-Sarp Sahil Yolu Projesi. Bu proje kapsamında yok edilen ve durdu-rulamazsa tümüyle yok edilecek olan sahillerimiz ve çocukluğumuz ve geleceğimiz ve tarihimiz ve ……………………YAŞAM!

İnsan hayatının hiçe sayıldığı, kendinden olmayanın değersiz görüldüğü, barışın ve kardeşliğin önemsiz sözcükler, insanın en değersiz şey olduğu ülkede yok olan sen, yok olan ben, yok olan sevgi, yok olan zaman, yok olan insan, yok olan……..YAŞAM!

Kazım Koyuncu bir söyleşide “VİYA” albümünün isminin viya olmasının sebebi söyle anlatıyordu : “VİYA” sahil yoluna nazik bir tepkidir. Çünkü viya sahillerde yapılan bir nevi aletsiz sörf. Ardeşen’de tahtasız da.. Böyle dalgaya bırakıyorlar kendilerini . Kayalarla kavga ediyor insanlar, çocuklar. Bu çok önemli bir kültürel durumdu aslına bakarsanız. Bir ritüeldi ya da. Fakat eğer biz sahilleri doldurursak böyle bir şey de olmayacak. Sadece küçük şeylerden bir tanesi. Bu bir simgeydi. Küçük bir şey, Onu da albümün içine de koyduk”

Koyuncu her parçada yaşamdan, dağlardan, denizden, insandan ama en çokta aşktan bahsediyordu

Kazım Koyuncu albümünde geleneksel Karadeniz müziği enstrümanları olan kemençe ve tulumu rock müziğin vazgeçilmezleri arasında yer alan bas gitar, elektro gitar ve bateri gibi enstrümanlarla buluşturuyordu. Koyuncu bu albümde laz halk ezgi ve bestelerinin en güzellerini bir araya getirdi. Albüm Doğu Karadeniz’in müzikal bir mozaiği gibiydi… Koyuncu her parçada yaşamdan, dağlardan, denizden, insandan ama en çokta aşktan bahsediyordu. Hüzünlü bir aşk parçası olan “Didou Nana”yi şarkıyı söylüyordu. Kazım’ın sevenleri tarafından ve özellikle de babası “Cavit Koyuncu ” tarafından en çok sevilen parçası da buydu…

Annesi Hüsniye Koyuncu’nun anlattıkları çocukluğunun farklı duruşunu gözler önüne seriyor :” çocukluğunda da adam gibi davranırdı. Halasının eşi ona doktorunun adını verdi. Onun gibi yüksek bir adam olsun diye. O da çok yüksek bir insan oldu. İlkokulda öğretmeni onunla arkadaşlık yapardı. Bir gün babası öğretmenine “Ya sen bacak kadar çocukla neyi konuşuyorsun’ demiş, o da eşime “İşime karışma, Kazım çocuk değil adamdır” diye cevap vermiş. Yaşlı insanlarla konuşmaya bayılırdı. Onlara hep bir şeyler sorardı. Hep öğrenmek isterdi. Bazen öyle sorular sorardı ki insanlar cevap veremezdi, şaşırırdı. Ağaçtan gitar, tenekeden davul yapardı. Babaannesine, “Bana atma türkülerden öğret” derdi. Babaanne ona “atma türki atarum / yüreğuni yakarum / eski çaruklaruni / boğazuna takarum” derdi” Kazım da ona atma türkülerle cevap verirdi. Çocukluğu Pançol’da geçti. Çay toplamada yarış yapardı, bizi geçerdi. Ağabeyi Hüseyin’i geçer ve ona “tembel” diye takılırdı”.

Ortaokul 1. sınıfa geldiğinde babasının kendisine aldığı mandolinle ve babasının kendisinden habersiz onu mandolin kursuna yazdırmasıyla müziğe ilk adımını attı. Daha sonra Almanya’da yaşayan Selahattin amcasının kendisine getirdiği gitarla müzikle daha da bir içli dışlı oldu.

Kazım KOYUNCU lise yıllarında 2 Fransız şairden çok etkilenmişti. O dönemler kitap okumayı çok seviyordu. Şair olamadı ancak sevenlerinin ve kendisinin deyimiyle Şair Ceketli Çocuk oldu…

Kazım KOYUNCU 1989 yılında İstanbul Üniversitesi Siyasal Bilimler Fakültesi Kamu Yönetimi Bölümü’nde okumaya başladı. İlk yıl düzenli olarak okuluna gitti ancak daha sonra müzik yavaş yavaş bedeni ve ruhuna işlemeye başladı. Kazım Koyuncu kendisi ile yapılan bir söyleşi de bu durumu şöyle anlatıyordu : “’Çocukluğumdan beri müzikle ilgiliydim. Üniversite müzikle ilgilenmem için iyi bir bahaneydi. ‘Politikacı ya da kaymakam mı olacağım, zaten yapmazlar!’ deyip üniversiteyi son yılında bıraktım ve tamamen müzikle ilgilenmeye başladım. Başarısız olsaydım ki bir külkedisi hikayesi değil bu ve sebepleri de var, ahlayıp vahlanmayacaktım

Faşizmin Korku ve Sefaleti” adlı oyununda müziklerini de yaptı.

1990 yılında okulu ayrıldıktan sonra kendisinde Çağdaş Sanat Atölyesi’nde çalışmaya başladı. Burada 1991 yılında Ali ENVER ile birlikte Grup DİNMEYEN adlı bir müzik grubu kurdu.

Bu grup Karadeniz ezgilerinin dışında Türkçe ve Politik müzik yapan bir gruptu. Aynı zamanda Çağdaş Sanat Atölyesi’nin o yıl sahneye koyduğu “Faşizmin Korku ve Sefaleti” adlı oyununda müziklerini de yaptı.
Kazım KOYUNCU ve Ali ENVER’in kurduğu Grup Dinmeyen 1996 yılında ilk ve son albümleri olan “Sisler Bulvarı” adlı albümü çıkardılar. Sadece kaset formatinda yayımlanan albümde 9 eser yer alırken Ali ELVER, Kazım KOYUNCU, Arzu GÖRÜCÜ, Metin KALAÇ, Cafer İŞLEYEN, Serkan TUĞ, Murat DİLEK’ten oluşan DİNMEYEN GRUBU; Kazım KOYUNCU‘nun müziğe başladığı ve solist olarak yer aldığı ilk grup olarak da ayrıca büyük bir önem taşır.Albümde yer alan eserlerin düzenlemeleri Grup Dinmeyen’e aitti.

Lazca müzik yapan bir grup fikrinden bahsettiğimde çölde suya kavuşan biri gibi benimsedi.

Kazım KOYUNCU bir yandan Grup DİNMEYEN ile Türkçe politik müzik yaparken diğer taraftan da 1992 yılları sonunda Zeytinburnu’nda Çağdaş Sanat Atölyesi’nde tanıştığı bir başka müzisyen Mehmedali Barış BEŞLİ ile yeni bir grup kurmaya çalıştı. 1993 yılında Kazım KOYUNCU ve Mehmedali Barış Beşli ile Kadıköy’de Kalkezon adlı bir müzik evinde Dünya’nın ilk ve tek Lazca Rock müzik grubu olan ZUĞAŞİ BEREPE (Denizin Çocukları) ‘yi kurdular. Mehmedali Barış Beşli bakın o günleri nasıl anlatıyor : “Kazım’la 1992 yılında Çağdaş Sanat Atölyesinde tanıştık. O hem devrimci, hem müzisyen, hem Laz, hem de uzun saçlaydı. Bunlar bir araya zor gelecek niteliklerdi. Kazım’a Lazca müzik yapan bir grup fikrinden bahsettiğimde çölde suya kavuşan biri gibi benimsedi. Zuğaşi Berepe İ.Ü Öğrenci Kültür Merkezinde böylece hayata geçti”.

Sahnedekiler sanki gencecik insanlar değil de bu işi yemiş yutmuş koca adamlar

Kazım KOYUNCU Zuğaşi Berepe’nin hem bas gitaristi hem de vokalisti idi. Grubun yaptığı müzik Kazım KOYUNCU’nun hassasiyetini dile getiriyordu. Lazcanın unutulmasına, doğayı kirletenlere, Karadeniz otoyoluna karşı açıkça tavır koydu. Zuğaşi Berepe Karadenizlilerle ilk buluşmasını 1993 yılındaki Rize-Pazar şenliklerinde gerçekleştirdi. Araştırmacı- yazar İsmail Avcı o anlattıkları ile bizi o günler getiriyor : “Sene 1993, Pazar belediye düğün salonundayız. Zuğaşi Berepe’nin Zuğaşi Berepe adını aldığı ilk konser. Benim gözümde sahnedekiler sanki gencecik insanlar değil de bu işi yemiş yutmuş koca adamlar. Lazca şarkı söyleyecekler. Bu benim hayatımda sahneden dinleyeceğim ilk Lazca şarkılar olacak. Konser başlar, bir süre sonra Kazım’ın çaldığı gitarın teli kopar. Ne büyük bir talihsizlik. Tanrının huzurunda, Lazların karşısında yani kamusal alan denilen mekanda ilk kez Lazca şarkılar söyleniyor ve olacak iş mi, gitarın teli kopuyor”…

“Gençlerin bende gördükleri kendilerine yakınlık. Normal, müzisyenliğim dışında yaşam biçimim

Doğu Karadenizliler yıllarca dinledikleri müziklerden farklı olarak kemençe yerine gitar çalan bu uzun saçlı küpeli adamları ilk anda pek anlamadı.
Ancak Zuğaşi Berepe çok geçmeden İstanbul’da özellikle de üniversite gençliği arasında dinlenen ve dikkat çeken bir grup olmayı başarmıştı. Kazım Koyuncu gençlerin ilgisini şöyle anlatıyordu :” Üniversitelilerin ilgisi herhalde müzikteki dinamizmden kaynaklıdır. Belki bende gördükleri kendilerine yakınlık. Normal, müzisyenliğim dışında yaşam biçimim. Hayattaki varoluşum. Herhalde öyle bir şey çekiyor. Onları da bana çeken bu…. Hayatı ileriye götüren şey hayallerimiz, hayallerimizi gerçekleştiren şeyler de cesaretlerimiz. Gençken insan cesur olabiliyor. Bu anlamda Üniversiteliler, Liseliler hatta çocuklar… Ben onların hayatlarını çok önemsiyorum. Çünkü hayat oradan yeni bir şekil alabilir”.

O şimdi İstanbul’a ulaşan Karadeniz’in hırçın bir dalgasıydı…

Grup zamanla Karadeniz’e özgü Tulum ve Kemençe gibi enstrümanları da müziklerine katmaya başladılar. Zaten artık konserleri de gittikçe kalabalıklaşıyordu. Çok geçmeden Karadenizlilerde bu grubu keşfettiler. Kendi seslerini dinlettiren bu grupla da bir anlamda barıştılar. Grup bir süre sonra 1995 yılında oldukça sert rock motiflerini içeren ve batılı enstrümanlarla icra edilmiş parçalardan oluşan ve müzik çevrelerinden de olumlu not olan “Va Mişkunan” yani “Bilmiyoruz” albümünü çıkardı. Kazım KOYUNCU’nun tüm hırçınlığı ve isyanı bu albümde iyiden iyiye kendini hissettiriyordu. O şimdi İstanbul’a ulaşan Karadeniz’in hırçın bir dalgasıydı… Kazım KOYUNCU, “Va Mişkunan” albümünü şöyle yorumluyordu : ”Kapağında babaannemin fotoğrafının bulunduğu albümdür. Ya biz müziği… Müziği o zaman yapmaya çalışıyoruz. O kadar acemiydik ki biz ne çalmayı ne söylemeyi, bir şey bilmiyorduk. 93 yılında çalışmaya başladık. 95’te albüm yaptık. Dünyanın hiçbir yerinde o albümü o şekilde yaptırmazdı hiçbir yapımcı. Türkiye böyle enteresan bir ülke ama bizler çok pozitif anlamda söylüyorum, hırslı, iddialı çocuklardık. O albümü öyle yaptık. Tabii ki ne kadar berbat bir teknikle yaptığımızı anladığımızda derhal çalışmaya başladık”.

Va Mişkunan” albümündeki teşekkür kısmından bir bölüm :
“hiç başımızdan eksik olmayan gökyüzüne, günün karanlık saatlerine, arasıra kopsa da fırtınalara, bir gün boğulacağımız denizlere, eski günlere, neler olacağını bilemesek de geleceğe, kötülüklerle dolu olsa bile tarihe, tarihin akışını düze çıkarmaya çalışan tüm güzel yüzlü çocuklara, Donkişotlar’a, ateş hırsızlarına, Ernesto “Çe” Guevara’ya, yollara yolculuklara, sevgililere, sevişmelere, sadece düşleyebildiğimiz olamamazlıklara, üşürken ısınmalara- herşeyden sıcak annelere, babalara ve tadını bütün bunlardan alan şarkılara kendi sıcaklığımızı gönderiyoruz. Kötü şeyler gördük savaşlar, katliamlar, ölen-öldürülen çocuklar gördük. Kendi dilini, kendi kültürünü, kendisini kaybeden insanlar, topluluklar gördük. Yanan köyler, kentler, ormanlar, hayvanlar gördük. Yoksul insanlar, ağlayan anneler, babalar, her gün bile bile sokaklarda ölüme koşan tinerci çocuklar gördük. Biz de öldük. Ama her şeye rağmen bu yeryüzünde şarkılar söyledik. Teşekkürler dünya.,.ya

CD’ler o zamanın koşullarında bilgisayardan sıcak sıcak çıkıyordu ve biz fırından sıcak ekmek alan çocuklar gibi seviniyorduk

Zuğaşi BEREPE 1998 yılında bir konser albümü olan “Brüksel Live” ı çıkardı. Ancak bu albümden çoğaltılmamak üzere yalnızca 130 adet basılmıştı. Bu albümün hikayesini yine Kazım Koyuncu’nun yol arkadaşı Mehmedali Bariş Beşli’ den dinleyelim : “Grup, zor günleri hep onun parlak fikirleri sayesinde aştı. Mesela Brüksel Live CD’si konser kayıtlarından elde edildi ve 1997 yılında 130 adet kopyalandı. CD’ler o zamanın koşullarında bilgisayardan sıcak sıcak çıkıyordu ve biz fırından sıcak ekmek alan çocuklar gibi seviniyorduk. Böylece sabahlara kadar süren çalışmayla kopyalanan CD’ler ‘ İgzas’ albümünün maddi alt yapısını hazırlar”.

Grup aynı yıl “İGZAS” yani “Yürüyorlar” albümünü çıkarttı. İgzas’da Kazım KOYUNCU Lazca ve Hemşince dillerinin unutulmaması gerektiğini vurguluyordu. Ancak “İgzas” ilk albümleri “Va Mişkunan” kadar başarılı olamadı.

Kazım bir şey dediğinde onu yapardı

Böyle olunca da Kazım Koyuncu kısa bir süre sonra gruptan ayrılmaya karar verdi. Grubun bürokrasisi Kazım Koyuncu’nun üzerinde yoğunlaşınca bu durumdan hiç de hoşnut olamayan Kazım Koyuncu’nun canını sıkmaya başlamıştı, ve bir gün bırakıyorum dedi ve gruptan ayrıldı. sahne gerisi ve grubun bürokrasisinin Kazım’ı çok yoruyordu. Mehmedali Barış Beşli, bunların Kazım’ı çok yorduğunu ifade ediyor. “Kazım bir şey dediğinde onu yapardı, o dediğini yapan bir adamdı” diyor ve ekliyor “ZB’nin bireylerden bağımsız bir özelliği vardı. Devam edeceğiz ama nasıl? Kazımsız olur mu? Kazım’da doğa vergisi
müthiş bir ses vardı. Tartışmalardan yorulduğum bir gün ben de duralım dedim ve ZB durdu.”
aKemal Sahir GÜREL ile birlikte “Sultan Makamı” adlı dizinin müziklerini yapan Koyuncu uzaklaştığı Karadeniz ezgilerine televizyon dizisi “GÜLBEYAZ” ın film müzikleriyle geri döndü. Bir anda ilgi odağı haline geldi. Başta Karadenizliler olmak üzere Türkiye genelinde çok tanınan bir isim oldu.

“Taksim de artık bizim memleket oldu”

Kazım Koyuncu albüm çalışmalarını ve film müziklerini sahibi olduğu Stüdyo Zb ( Zuğaşi Berepe ) de yapıyordu. Stüdyo ZB tarihi Tünel Binası ve Galata Mevlevihanesi hemen yakınında bulunuyordu..

Stüdyonun buluduğu Beyoğlu’nda, İstiklal Caddesi’nde bulunan müzik marketleri hep onun müziğini çalıyordu . Kazım Koyuncu bir söyleşisinde Stüdyo Zb’yı ve , İstiklal Caddesini söyle anlatıyordu :” Taksim de artık bizim memleket oldu. Artık esnaflar, o kadar çok arkadaşımız oldu ki. Mahalle gibi bir şey.. Bir şeyi iyi yapıyorsanız bu sadece halkı ilgilendirmiyor. Fuat Saka’nın yaptığı müzik bence bütün dünyayı ilgilendiriyor. Gerçekten Türkiye’de aydın kesim ve öğrencilerin daha çok dikkatini çekti ve Taksim de biraz bunun yaşandığı bir yer. Sonuçta okumuş yazmış insanların daha çok geldiği bir yer. Öğrencilerin daha çok dikkatini çekti. Taksim’de pop falan çalmaz. Çok azdır Taksim’de pop çaldığını görmek. Genelde çalmaz Taksim’de. Bu anlamda bizlerin albümlerinin çalması gururumuzu okşuyor tabii. İyi bir şey yaptığımızı hissettiriyor açıkçası…Biz stüdyoyu geçen yıl açtık. Tam bir sene oluyor. Açmamızdaki sebep ana sebep şuydu. Biz yıllardır müzik yapıyoruz. Elimize bir ufak para geçtiği zaman ev, araba, arsa, marsa değil de müziği ilgilendiren bir şeyler yapmamız lazımdı. Müziği bir stüdyoda yapmak gerekirse kendi stüdyomuzda olmalıydı. Bu stüdyonun esas amacı kendi müziğimizi yapabilmekti açıkçası ama kendi müziğimizi yaparken de bu stüdyonun ciddi masrafları var vs. Her gelen işe evet demek değil asla yine yakın çevremizin, dostlarımız, arkadaşlarımız çalışmalarına da bir olanak açabilmek. Onların katkılarıyla bu stüdyonun ilerlemesini sağlamak. Bütün amacı buydu. Bu anlamda; Hilmi Yarayıcı bizim arkadaşımız, onun albümü burada yapıldı. Tunay Bozyiğit-Seyduna Türküleri ikinci albüm kayıtları burda yapıldı. Hülya Polat’ın yönetmenliğini ben yaptım. Daha çok bizim arkadaşların çalışmaları. Çok da plan yapmadık, saati şu kadar diye. Bundan sonra yapar mıyız bilmiyorum”.

Ancak Kazım Koyuncu dizi ile gelen bu popülariteden bir parça rahatsızdı. Bu yüzden dizilerde çalınan altı parçasını topladığı albümünü bilerek bir yıl erteledi. Sonunda sevenlerine “HAYDE” adlı albümde bu dizide çalınan altı parçayla seslendi. Koyuncu 2004 yılında 15 şarkıdan oluşan “HAYDE” yi çıkardı. Koyuncu Gelevera Deresi türküsünde Şevval SAM’la da bir düet yaptı. Kazım Koyuncu hemen her albümde olduğu gibi bu albümde de yine Hemşince bir halk şarkısı olan “Ella Ella” yı hareketli bir biçimde yorumladı.

“Benim en büyük fobilerimden biri”

26 Nisan 1986 Karadeniz için kara yazılan bir gündü… Ukrayna yakınlarında ki Çernobil kasabasında bulunan Nükleer santralin 4. reaktörü infilak etmişti. Radyasyon yüklü bulutlar fazla gecikmeden Avrupa ülkelerinin pek çoğunu olduğu gibi Karadenizi de ziyaret ettiler. Radyasyonun kötü etkilerine Karadenizlilerde maruz kaldı.

Çernobil faciasından sonra yetkililer bu olayı o dönem pek ciddiye almamışlardı. Hatta bütün uyarılara rağmen dönemin Sanayi Bakanı Cahit ARAL medyanın önüne geçmiş, birşey olmaz demiş, çay içmiş, Karadenizliler için tehlike olmayacağını iddia etmişti. Oysa tehlike vardı, gün geçtikçe Karadenizde kanser öyküleri çoğalmaya başladı. Kazım Koyuncu, sanatçı arkadaşları ve bir grup Trabzon Dernekler Birliği yöneticileri ve üyeleri ile birlikte olayında duyarsız davranan dönemin yetkilileri için Sultanahmet Adliyesi’nde suç duyurusunda bulundu.

Kazım Koyuncu’da bu çevresel felakete karşı harekete geçen Karadenizlilerden bir tanesiydi. Kanser forumlarına, kampanyalara katıldı. Bu forumlardan bir yıl sonra “Benim en büyük fobilerimden biri” dediği kanser pek çok hemşehrisi gibi onun da kapısını çalmıştı. Düne kadar kanserle mücadele ediyordu, bugün kendi trajedisini yaşamaya başlamıştı. Kazım Koyuncu’nun kanser hastalığına yakalanması sevenlerini yasa boğdu…

Kazım Koyuncu hastalığı sırasında dinleyicileriyle iletişimini resmi internet sitesi aracılığıyla ( www. Kazım Koyuncu .com )aracılığı ile sürdürdü.. Hasta haline aldırmadan Cerrahpaşa Hastanesi Onkoloji Bölümünde tedavi gören çocuklara kimse duymadan konser verdi.
”Konser, kanser arada bir tek harf farki var”

4 Şubat’ta Yeni Melek Gösteri Merkezi’nde hastalığına ve zorlu tedavi sürecine karşın izleyicisiyle buluştu. Bir buçuk saat şarkı söyledi.
Kazım Koyuncu, 30 Nisan 2005 tarihinde Trabzon Gazeteciler Cemiyeti’nin ödülünü almak ve Karadeniz Teknik Üniversitesi’ndeki konseri için Trabzon’daydi. ”Konser, kanser arada bir tek harf farki var” deyip şubat ayında Salonu öyle bir sevgi bulutu kaplamıştı kimse hüzne izin vermemişti. Konser sonrası memlekete Hopa’ya gitmiş ve yakınları, sevenleriyle kucaklaşmıştı..

“Gücümü toparlayıp memleketime geldim”.

Kazım Koyuncu, KTÜ konseri ve aldığı ödülle ilgili duyguların şöyle dile getiriyordu :”Bir kere buradan, Karadeniz’den ödüllendirilmek çok güzel bir şeydir. Karadenizliler pek kolay kimseyi ödüllendirmezler. İkincisi gazetecilerin böyle bir şeyi yapıyor olması beni daha da fazla mutlu eden bir durum oldu. Açıkçası çok mutlu oldum. Çok ta böyle seyahat yapma zamanları değildir bu zamanlar. Memlekete gelmek iyi olacaktı ama böyle bir şey olmasaydı gelemeyecektim. Biraz gücümü toparlayıp geldim. Benim için çok önemli bir ödül
Kazım Koyuncu, Trabzonspor’u sevdi; sahada dik duran Trabzonspor’u. Koyuncu ‘Güçlülerin iktidarına karşı hayde Trabzonspor”a dedi…ATATÜRK Olimpiyat Stadı’ndaki Trabzonspor-İstanbulspor maçına hastalığın tüm risklerini göze alarak sırtındaki bordo mavili formayla gelmişti. Trabzonspor aşığı Kazım Koyuncu , maçı izlerken ‘tüm güzel şeylerin sebebi’ diye tanımladığı hayat arkadaşı Gönül, ona ilaçlarını içiriyordu. O ise hala “Trabzon”, “Trabzon” diye bağırmaya çalışıyordu. O gün bağırmaktan sesi kısılmıştı…

O Karadeniz’in hırçın ve duygusal çocuğuydu…

O sanatıyla, duruşuyla Karadeniz’in hırçın ve duygusal çocuğuydu… Karadeniz’in Sesi, İsyanı, Ruhuydu…27 Haziran 2005 günü Pazartesi akşamı Harbiye Cemil Topuz’lu Açık Hava Tiyatrosu’nda gerçekleştirilecek olan “Hey Gidi Karadeniz” konserine programda olmasına karşın sağlık durumu nedeniyle katılmayacağı bildirildi. Ardından hasta yattığı Amerikan Hastanesinden aynı gün ölüm haberi geldi. Kazım Koyuncu 33 yaşında 25 Haziran 2005 günü aramızdan ayrıldı
Türkiye’de yaşayan tüm halklar Harbiye Açıkhava Tiyatrosu’nda bir araya geldi

Kanser tedavisi gördüğü hastanede yaşamını yitiren Kazım Koyuncu için Harbiye Açıkhava Tiyatrosu’nda tören düzenlendi. Laz, Hemşin, Gürcü, Ermeni, Kürt ve Türklerden oluşan hayranları ile Koyuncu, kardeş dillerde son yolculuğuna uğurlandı. 25 Haziran 2005 tarihinde aynı mekanda düzenlenecek “Hey Gidi Karadeniz” konserinde sahneye çıkması planlanan Koyuncu, cenaze töreninde son kez sevenleriyle buluştu. Buluşmaya, sevenleri aşırı sıcağa rağmen yoğun ilgi gösterdi. Törene, Koyuncu’nun ailesi, sanatçı dostları, sevenleri ve sivil toplum kuruluşu temsilcileri ve Türkiye’de yaşayan tüm halklardan binlerce kişi katıldı. Gözyaşlarının sel olup aktığı törende, muhabirlerin dahi fotoğraf çekerken ağladığı görüldü. Kazım Koyuncu’nun cenazesi, sanatçı arkadaşlarının omzunda, alkışlar eşliğinde sahnedeki platforma yerleştirildi. Cenazesinin üzerine Hemşin poşusu, Trabzonspor’un renkleri ve her renkten çiçekler yerleştirildi.

‘Koyverdin Gittun Beni’

Sahnede üzerinde yaptığı son açıklama olan “Karadeniz dev bir dalgadır, özgür bir sudur” yazılı dev pankart asıldı. Dostları ve sevenleri Koyuncu’ya son sözlerini iletti
Koyuncu’nun cenazesi ile birlikte kitle, Hyatt Regency Otel önüne kadar yürüdü. Binlerce kişinin uzun bir kuyruk oluşturduğu yürüyüş boyunca, duran araçlarda bulunanlar ve yolda yürüyenler de alkışlarla Koyuncu’yu yalnız bırakmadı. Yürüyüş boyunca “Yaşasın halkların kardeşliği” “Katil Çernobil bu kaçıncı ölüm”, “Kâzım Koyuncu ölümsüzdür” “Katil devlet hesap verecek” sloganlarını atarak Taksim Metropol Müzik’in önüne dek yürüyerek saygı duruşunda bulundu.

Koyuncu’nun cenazesi, uçakla Trabzon’a gönderildi. Trabzon Havaalanı’na getirilen cenazeyi, Koyuncu’nun yakınları, Trabzon Belediye Başkanı Volkan Canalioğlu, Karadeniz Teknik Üniversitesi Rektörü Prof. Dr. İbrahim Özen, Trabzon’un Maçka İlçesi Belediye Başkanı Ertuğrul Genç, Artvin’in Hopa İlçesi Belediye Başkanı Yılmaz Topaloğlu ve sevenleri karşıladı.

Koyuncu’nun cenazesi, bir dakikalık saygı duruşunun ardından karayoluyla memleketi Artvin’in Hopa İlçesi’ne gönderildi.

Kazım Koyuncu’ya Hopa’da veda

Kanser hastalığı nedeniyle tedavi gördüğü Amerikan Hastanesi’nde hayatını kaybeden Kazım Koyuncu’nun cenazesi, Artvin’in Hopa İlçesi’nde toprağa verildi.

Kazım Koyuncu’nun doğum yeri olan Pançol Köyü’ne getirilen cenazesi, binlerce kişinin omuzlarında Hopa Meydanı’na taşındı. Hopaspor bayrağına sarılı ve üzerindeTrabzonspor forması da bulunan Kazım Koyuncu’nun naaşı yaklaşık 3 km.lik yol boyunca taşındı. Ardından yaklaşık 10 bin kişinin bulunduğu Hopa Meydanı’na getirildi. Burada bir kamyonun kasasına konulan Kazım Koyuncu’nun naaşı üzerine tulum ve gitar bırakıldı. Tabutun başında nişanlısı Gönül Bozoğlu, annesi Hüsniye Koyuncu,babası Cavit Koyuncu, ailesi Koyuncu ailesi, sanatçı arkadaşları ve sevenler gözyaşı dökerken, törende kalabalık içerisinde fenalık geçirenler ve bayılanlar oldu.Törende konuşan Yazar Sunay Akın, Koyuncu için İstanbul’da Harbiye Açık Hava Tiyatrosu’nda düzenlenen törene sadece Doğu Karadeniz insanının değil, Türkiye’nin dört bir yanından, her kesimden insan katıldığını belirterek, şunları söyledi: “Kazım bu sevgiye layıktı. Genç yaşta kanser illetine yenildi. Çernobil faciasında bazı kravatlı kişiler televizyona çıkıp çay içtiler. İşte bunun akıbetini şimdi yaşıyoruz. Bölgede acilen kanser taraması yapılması gerekir.”

Koyuncu’nun Laz Rock grubunu kurduğu arkadaşlarından Mehmedali Barış Beşli ise, konuşmasına Lazca başladı ve Koyuncu’nun ölümünün hayatın bir komplosu olduğunu belirtti. Beşli, “Bu ölüm hayatın bir komplosudur. Bu komplo Çernobil’dir. Neden bu komployla karşı karşıya kaldı. Çünkü dönemin bakanı karşımıza geçip çay içmişti. Devlet kanserin önünü almalı” diye tepki gösterdi.

Törenin ardından, Koyuncu’nun cenazesi, Orta Hopa Caddesi, Karadeniz Sahil Yolu güzergahında omuzlarda taşınarak Merkez Camii’ne götürüldü.
İkindi namazından sonra kılınan cenaze namazının ardından, Pançol’deki aile mezarlığında toprağa verildi.

Her adımda hüzün vardı…

Türkiye’nin ilk Laz-rock müzik grubu Zuğaşi Berepe’nin kurucusu sanatçı Kazım Koyuncu ölümünün birinci yılında İstanbul, Ankara, Bursa ve memleketi Hopa’da düzenlenen çeşitli törenlerle anıldı. Törenler boyunca Çernobil’e ve Karadeniz’de artan kanser vakalarına dikkat çekildi.

Kazım’ın yolu onurlu bir yoldu.

İstanbul’da 23 Haziran 2005 Cuma günü kısa bir yürüyüş düzenlendi. Taksim İstiklal Caddesi’nde Mis Sokak’ta tulum eşliğinde başlayan yürüyüş, Galatasaray Meydanı’nda yapılan bir dakikalık saygı duruşu ve kısa bir konuşmayla noktalandı. Kazım Koyuncu’nun arkadaşlarınca organize edilen yürüyüşte sanatçının üzerinde “Kazimişi Gzas Vorert” (Kazım’ın yolundayız) yazılı fotoğraflarını taşıyan grup saygı duruşunun ardından sessizce dağıldı. Törende bir konuşma yapan Kazım Koyuncu’nun Zuğaşi Berepe’den solist arkadaşı Mehmedali Barış Beşli, “Şu anda Kazım’ın sağlığında sürekli yürüdüğü yol olan İstiklal Caddesindeyiz. Maddi anlamdaki yolu bu ama diğer anlamıyla onun yolunun ne olduğunu hepimiz çok iyi biliyoruz. Kazım’ın yolu onurlu bir yoldu. Bizler onun yolunda yürümeye devam edeceğiz.” dedi..Mezarına kırmızı karanfiller bırakıldı

Kazım Koyuncu için asıl tören memleketi Hopa’da, doğup büyüdüğü ve toprağa verildiği yer olan Yeşilköy (Panco)’de yapıldı. Sanatçının vefatının yıldönümü olan 25 Haziran Pazar günü Hopa’da Cumhuriyet Meydanı’nda toplanan halk buradan Kazım Koyuncu’nun dev posteri ve çeşitli pankartlar eşliğinde tulum eşliğinde Pançol’e yürüdü. “ Kazım aramızda”, “ Rüzgar Panco’dan eser” sloganlarıyla yaklaşık 7 km.’lik yolu yağmur altında yürüyen bin 500 kişilik kalabalık, saatler 12.58′i gösterirken bir yıl önce bu saatte ölen Kazım Koyuncu anısına bir dakikalık saygı duruşunda bulundu. Daha sonra yürüyüşe devam eden Kazım Koyuncu sevenleri sanatçının mezarına kırmızı karanfiller bıraktı.
Koyuncu adına gündüz bin 500 kişinin katılımıyla gerçekleşen törenlerin ardından bir de anma gecesi düzenlendi. Akşam festival alanında yapılması düşünülen gece havanın yağmurlu olması dolayısıyla ilçe stadyumuna alındı. Bir dakikalık saygı duruşu ile başlayan buradaki törende Kazım’ın yaşam öyküsü ile beraber sanatçı kişiliği, müzik alanındaki başarısı ve bu alanda verdiği mücadele anlatıldı. Sanatçının Zuğaşi Berepe’den grup arkadaşı Mehmedali Barış Beşli Koyuncu’nun bilinmeyen yönlerini anlatırken duygulu anlar yaşandı. Beşli, “Kazım bir liderdi. Yaptığı müzikle de bunu kanıtladı. Onu sevgiyle, şefkatle ve özlemle anıyorum” dedi.
KAZIM KOYUNCU HAKKINDA

Sertab Erener – Koparılan Çiçekler | video.mynet.com